:>:>

MAG EEND NA ANG YEAR PEOPLE :)

i wanna let you know guise that these are my only and official accounts :)

YM!
leanne_maganda02@yahoo.com (open for all)
leelsnz@yahoo.com (close friends)
TUMBLR
leelovesviii.tumblr.com
superlee.tumblr.com (under construction)
TWITTER
leelusanez
BLOGSPOT
caremoba.blogspot.com
leelsnz.blogspot.com
superleescramble.blogspot.com

yan lang po, no more no less

yes people NO FACEBOOK or any other social networking blah blah :)
kthanks

:)

HABANG BUHAY

ITO YUNG PROJECT KO(NAMIN) SA FIL. AKO YUNG NAATASAN GUMAWA NG STORY. SO SANA HABANG BINABASA NIYO TOH PINAPAKINGGAN NIYO DIN YUNG KANTANG DI LANG IKAW NI JURIS. :) YUN LAMANG, ENJOY!

"PERFECT RELATIONSHIP"

LAHAT HALOS NG TAO'Y HINAHANGAD MAGKAROON NIYAN

AAMININ KO ISA NA AKO SA MGA TAONG YAON.

NGUNIT AYON KAY RICKY LEE
ISA LANG SA LIMANG NAGMAMAHAL ANG NAGTATAGUMPAY,
SA KASAWIANG PALAD
ISA AKO SA APAT NA PINAGTAKSILAN NG PAG-IBIG.

AKO SI AIRA MACQUILING
CALL CENTER AGENT SA GABI,
TULOG NAMAN SA UMAGA.

MAAYOS ANG NAGING RELASYON KO KAY JOHN
NAGTAGAL KAMI NG APAT NA TAON.

NGUNIT DUMATING ANG ISANG NAPAKALUNGKOT NA ARAW.

"SANA'Y MALAMAN MONG,
'DI SINASADYA,
KUNG ANG NAIS KO AY MAGING MALAYA."

WIKA NI JOHN.

POOT, GALIT AT SAKIT ANG TANGI KONG NARAMDAMAN
SINAMPAL KO SIYA.

"APAT NA TAON, ANO GANUN NA LANG 'YON?!
MAG-IIWAN KA NG WALANG DAHILAN?"

"PANSIN MO BA ANG NARARAMDAMAN?
'DI NA TAYO MAGKAINTINDIHAN."

"KUNG IYAN ANG GUSTO MO, SIGE!
ANO PA BANG MAGAGAWA KO?"

INIWAN NIYA KO.

ANG SAKIT.
PARA AKONG TINALIKDAN NG BUONG MUNDO.
NGUNIT KAILANGAN KONG TANGGAPIN,
MAAARING TAMA SIYA, LUMALAMIG ANG PAGSINTA.
NAG MOVE-ON AKO,
ARAW ARAW PINILIT KONG GUMAWA NG KUNG ANU-ANONG BAGAY
NA ALAM KONG MAKAKATULONG SA PAGAKALIMOT KO SA KANYA
KAHIT PANANDALIAN LANG.
KAHIT SA SANDALING PANAHON LANG.

NAGING MAHIRAP SA UNA,

NGUNIT SA TULONG NG KAIBIGAN,

AT GAMOT NA TAGLAY NG PANAHON


UNTI-UNTI AKONG NAKABANGON.

NAGSAWA AKO SA SAKIT.
NAGING MATAPANG NA AKO'T HINARAP KO NA ANG MUNDO.

MAKALIPAS ANG ILANG BUWAN.

BUMALIK SIYA.

"AIRA 'DI HAHAYAANG HABANG BUHAY KANG SAKTAN,"

"AYOKONG MASAYANG MULI ANG ORAS KO,"

"TAYO'Y MAGIGING MASAYA."

"TAMA NGUNIT SA YAKAP AT SA PILING NA NG IBA."

SINABI KO SA KANYA ANG TUNAY KONG NARARAMDAMAN.

"'DI LANG NAMAN IKAW ANG NAHIHIRAPAN,
DAMDAMIN KO RIN AY NAGUGULUHAN."

"SO ANO AIRA, 'DI MO NA BA AKO KAYANG PATAWARIN?"

"NAPATAWAD NA KITA.
SA KATUNAYAN ANG BULONG NG ISIP KO'Y WAG KANG PAKAWALAN,
NGUNIT PUSO KO'Y KAILANGAN KANG IWAN."

DOON NATAPOS ANG LAHAT.

DI KALAUNA'Y NAKAHANAP DIN AKO NG BAGONG PAG-IBIG. BAGONG TAO SA AKING BAGONG BUHAY.
NAGING MAAYOS ANG LAHAT, AT SINIMULAN KO NANG GAWIN ANG MGA BAGAY NA NATUTUHAN KO SA NAKALIPAS KONG PAG-IBIG.
LAHAT NG PAGKAKAMALI'Y ITINAMA KO,
KINAPULUTAN ITO NG ARAL.

NATUTO AKO.

HUMARAP AKO SA ALTAR NG WALANG SAKIT AT PAGDUDUDA,
NG MAS MATATAG AT MAS BUO ANG PAGTITIWALA.

"OPO FATHER."

HABANG BUHAY.

P.S
WEEH SANA MAGUSTUHAN NIYO.
FIRST STORY KO 'TOH NA INSPIRATION ANG ISANG KANTA :d
COMMENT NLNG IF EVER

THANKS <3

CHOW! HAPPY BIRTHDAY SA KUYA KO. :)

LEE|originals(:

part 1 for miss P

BREAK AND MEND

“Mandy, 16 years old, from San Diego California,” first day of class, everybody is looking at me. Am I the only new student here?, I can’t stand their stares. I introduced my self then I sat down again, but my teacher suddenly shouted, “Mandy!! You’re not done yet!” I stood up and asked what’s wrong, “Why did you transfer?” my teacher asked in curiousity. I answered honestly even though I know my reason is not enough, “I’ve had my heart broken and I don’t know how will I move on.” “So do you think this is worth it?” he suddenly asked. I looked at my back and saw the boy who asked, “I don’t know but I hope so.” i simply answered. “Sit down Mandy!” my teacher exclaimed, in shock I suddenly fell on the floor. “Are you okay?”. “I’m fine, thanks!”. Thank God he helped me, I was so embarassed. “Carl, 17, San Diego.” He whispered. I smiled suddenly the bell rang. I grabbed my things and went home after.
“Mands, how was your day? I missed you!” my mom suddenly hugged me. “Aww, mom! I missed you too, ha ha! Kiddin’ I’m only out for almost 8 hours! How could you possibly miss me?” I exclaimed. “You didn’t answer my question, how was your day? Is there any cute guy?” she asked while laughing. Me getting pissed by her thoughts simply answered, “I had a great day and nope there are no cute guys, none at all.” I went to my room as always. I lay on my bed and think about things. But there is only this one thing on my mind by the whole time, “Carl, Carl, Carl”. I don’t know why but my heart beats faster than its normal state. “Oh fudge, I don’t understand.” I whispered to my self, then I fell asleep.
“Morning sunshine! Wake up, you have to go to school.” My mom burst into laughters after her greeting. “Why are you laughing, are you some kinda drunk?” I asked. “No, no my dear. I just heard you saying someone’s name last night.” I was shocked by her response, then I asked “WHO??!”. She smiled and simply answered, “Carl, honey is this a new guy or is this your ex? I hope it’s a new guy though.” Then she hugged me before she left my room. “I’m sure he’s the new guy, why am I dreaming about him?” I said to my self. Then I went to school.
Dizzyness is the cause of my sleep during my classes, then someone ran into me and almost had me smack my face on the floor. “Sorry. I thought you’re having nightmares. I just need to do it, incase, to…. Wake you up.” Carl explained. “Apology accepted, I guess I’ve been sleeping too long.” “Yes and you’re yelling my name, its kinda creeping me out ‘cause my mom told me I was screaming yours when I’m sleeping, I guess we’re having the same dream?” then my mind went blank. He asked me if we could spend some time together, and I said yes. I felt happiness, like all the pain was swept away with just one smile. Hearing his voice and seeing his eyes makes my heart pound, usually this only happens when I’m doing something wrong. Is this wrong, is talking to him wrong?
We share the same dream. It goes like this; in my dream, I always run in the middle of no where while someone is chasing me, in his dreams he’s chasing after me ‘cause someone’s about to kill me. The ending? We always lose track of each other. I don’t know where to go, the only option is to shout his name and call for help. He looks for me and shout my name. Nice, how could that possibly be? We’re connected in our dreams. I don’t know why, but in some ways I like it. We have somethhing in common and something to talk about.
After that incedent, we always talked after school. Spending about 2-3 hours together made me forget my past faster than I’d expected.
“My dear where have you been, out with Carl again?” My mom knew me so well that she knows everything, especially about how I feel, towards everyone. Towards Nate. “Yes Mom, good thing or bad thing?” I asked. “What ever makes you happy is a good thing honey.” She answered. “Mom, he makes me happy.” She simply smiled while she walked towards me, she hugged me and whispered, “Don’t expect too much, I don’t want to see you in pain again.”
Same days passes by, I haven’t realized that it has been 7 months already since I started studying here. Too much has changed. Me, my self changed. I know for a fact that I’m ready to be in-love again. That I’m ready to be someone’s girl again.
Carl and I went to the beach. I was standing there, feeling the breeze, seated at the sand carving hearts, and looking at the sky. When he suddenly hug me at my back. “I don’t know how to tell you this, but I’m glad that I knew you.” He whispered in my ear while he was hugging me. “Me too.” I responded. “I’ve never been happier than this before, you’re made to fill the missing piece of my life, I love you.” I was about to cry when he touched my cheek and made me face him. He started wiping the tears like he knew what was I feeling. “It’s okay love, I’m not going to hurt you. I’m just here to make you happy and be by your side when you need someone.” He kissed my forehead. “I don’t care if you don’t feel the same way, I’m just here to love you. If you want me to stay away I would.” Tears fell down on my face again, “Carl, why would I want you to stay away when you’re the only one that gives me reason to stay. To be alive.” He kissed my nose, I felt chills. “ You’re the only one who made me feel that I’m special. That a broken heart can love. That there is this someone who’ll make things right and lift you up when you’re down.” “I love you Carl.” He smiled, closed his eyes and gently kissed my lips.
That was the best night, the best night after love devastated me. I am whole again, my heart is mending, its beating again like it used to be. Before I went to bed I received a text message. “Love, don’t dream about me too much. I love you.” The only question left in my mind is for how long? I admit, I’m still afraid. But everything’s worth the risk ,I guess?
We’re not officially together but actions speak louder than words right? When ever he’s around me there Is this joy inside. Everytime he says he loves me, there is this spark. I don’t know but everything fits perfectly around him. “I love you,” “I love you too.”
Sem break came so fast, I need to leave the town to visit my father. I wento to Carl’s house and kiss him goodbye. Everything’s incomplete after that day. No texts nor calls from him. No messages, it made me feel the pain I felt before.
Months passed I haven’t heard from him already, I felt weak. I don’t have the right to do anything ‘cause I’m not his girlfriend. I’m just his love.




couldn't find an ending :(

toinks

lahat nagkakamali
wag kang magmadali
lahat ng luha'y mapapawi
magdasal ka lang ng sandali

kung may nasayang na pagkakataon
hindi pa huli ang lahat para bumangon
sulitin ang bawat panahon
ipunin lahat ng lungkot at itapon

sabayan ng ngiti ang bagyong paparating
ika'y maniwala at ang pag-asa'y darating
hindi man ngayon
darating din ang tamang panahon.

<3<3<3

mapanakit na tadhana

May mga emosyon na kahit pilitin
Mong maramdaman ay
Hndi talagang umuubra.
May mga damdaming
Nais mong iparamdam
Ngunit nagiging manhid sila.

Isa itong kuwento ng dalawang taong ipinipilit maramdaman ang pag-ibig na pangmatagalan. Pilit ipinapaalala na naging bahagi sila ng buhay ng isa’t isa. Pilit nililimot ang masakit na katotohanan. At higit sa lahat pilit kinakalimutan ang mapait na kinahantungan ng pagsasamahan.

Ang mundo’y mapaglaro,
Paano kung ang isa’y marunong manindigan,
Ang isa nama’y nais na itong sukuan.
Magtagumpay pa kaya ang walang hanggan
O lahat ng pinaghirapa’y walang patutunguhan?

“di naman pride ‘to eh,
Feelings ‘to,
Wala na kong naffeel sayo, okay?
Enough na please,
Pagod na rin ako sa ginagawa ko sayo,
Ayoko na ng ganito
Hindi na kita mahal!!”

Gaano kasakit marinig
Ang mga salitang ito
Lalo na sa taong
Minamahal mo ng lubusan?
Sa taong pinangarap mong makasama
Hanggang dulo.
Anong mararamdaman
Kung ang lahat ay
Mauuwi sa isang masakit na paalam?

Nakilala ko siya sa tamang panahon
Ngunit sa maling lugar
Sa tamang oras
Ngunit maling sitwasyon.

Hindi piniliit
Ngunit pinagtagpo ng pagkakataon.


Itago natin siya sa pangalang
KC.

Una kaming nagkita sa isang mall sa mandaluyong.
Kinakabahan ako at hindi mawari ang nararamdaman ng masilayan ko ang maganda niyang mukha,
At sa tagpong iyon nagsimula ang aming love story.

Masaya kami tuwing magkasama
Bagamat nagtatago sa maraming tao,
Gumawa kami ng sarili naming mundo.
Isang mundo na maaaring mali sa iba
Ngunit para sa amin ay tama.

Simula ng makilala ko siya muling tumibok ang aking puso.
Ilang beses na rin akong nabigo sa pag-ibig,
Niloko at pinagsawaan ng mga babaeng nakarelasyon ko.
Ngunit nakaya ko.
Aminado ako natakot ako muling buksan ang puso ko dahil natatakot na muling masaktan.
Ngunit nag-iba ito dahil sa kanya.
Iba siya sa lahat ng babaeng nakilala ko,
Para bang kahit paulit-ulit niya kong saktan ay magpapakamartyr ako at tatanggapin ko na lang ang lahat. Tinamaan yata talaga ako ng ligaw na pana ni kupido.

Sinimulan ko siyang ligawan.
Bilang lalaki ay nagbigay ako ng respeto sa kanya.
Sabi nila pare-pareho daw ang mga lalaki,
Yan ang bagay na hindi ko pinaniwalaan at ipinaramdam ko sa kanya.
Hindi lahat ng lalaki pare-pareho.

Yan ang naging dahilan kaya nakamit ko ang kanyang matamis na “oo”.

Naging maayos ang aming pagsasama,
Pinagbuklog ng pag-ibig
Pinagtibay ng pananalig.
Ganyan ko mailalarawan ang aming relasyon.
Minahal ko siya ng lubusan at ganun din naman siya.
Ibinigay ko ang lahat ko sa kanya,
Di na ko nag-aalinlangang bigyan siya ng mga materyal na bagay.
Alam ko naman kasing mahal niya ko at papangalagaan niya ito.
Bawat araw ay naging espesyal sa akin,
Kahit paulit-ulit ang aming ginagwa ay tila para bang may butterflies pa rin ako sa aking tiyan.

Nagbilang pa ng ilang araw at unang monthsary na namin.
Ipinakilala ko sa kanyan si “metoo”.
Teddy bear, anak namin
Nakakatuwa nga ee, sa lahat ng bagay na binigay ko sa kanya
Ito ang hindi mamahalin ngunit ito ang pinaka naging espesyal.
Naging simbolo si metoo ng aming pag-iibigan.
Naging libangan namin ang paglibot sa mga mall.
Sweet sweet-an kami kala mo mga teenagers
Magkahawak ang kamay habang naglalakad, nakaw na halik sa pisngi.
Kinikilig ako, siguro ganun talaga pag in-love ka.

Halos lahat ng pelikula pinapanuod namin, lahat ng pwedeng kainan ay kinakainan namin.
Lahat yata ng mall na napuntahan namin ay puno na ng ala-ala ng aming pag-iibigan.

Wag niyo kong tawanan ha! Pero gaya ng mga babae kinikilig din ang mga lalaki.
Lalo na pag nakikita ko siyang nakangiti habang nakayakap ako sa kanya,
Ang namumula nyang pisngi sa tuwing dadampi ang labi ko sa kanyang noo.
Ang sarap kaya ng pakiramdam na napapasaya mo yung taong nagpapasaya sayo.

Dun ko napagtanto na ang sarap mabuhay ‘pag may minamahal ka.
Pag may rason kang mabuhay.
Pag may inspirasyon kang labanan lahat ng problema.
Na ang sarap gumising sa isang magandang panaginip kasi alam mong abot mo ito hanggang sa realidad. Ang sarap palang mapuyat makausap mo lang siya
At marinig ang tinig niya bago ka matulog.
At higit sa lahat di pala talaga masakit ang magmahal.

Unti-unting lumilipas ang panahon.
Tumatagal ang aming pagsasamahan.
Pambihira nga naman ang pagkakataon
Binigyan ako ng isang tunay na pagmamahalan.

Lumipas ang ilan pang buwan. Umabot na kami sa dalawang taon
Dalawang taon na puno ng pagmamahalan
Mas tumibay pa ang pagsasamahan
At mas naging malalim ang aking nararamdaman.

“Siya na nga, si KC na nga talaga.”

Bumilang pa ng ilang araw,
Mukha nya’y nais kong matanaw
Ika-2 taon at 2 buwan namin
Ano kayang magagawa, nais ko siyang sorpresahin.

“babe magkita naman tayo ngayon oh! ”

“cge magbibihis na ko”

“susunduin kita ah! I love you!”

“I love you too, babe.”



Dinala ko siya sa Robinson’s Place Manila, isang mall na hindi pamilyar sa aming dalawa.
Sabay naming nilibot ito,
Gumuhit kami ng ala-ala sa bawat sulok ng mall,
Nag iwan ng bakas sa bawat sahig na tinatapakan.
Nag-iwan ng ngiti sa bawat mukha namin dalawa
Nangakong sa pag-iibigan nami’y di magsasawa.

Di matatawaran ang tawa’t halakhak namin sa oras na iyon,
Makasaysayan ang mall at ang lahat ng emosyon.

Dalawang taon, apat na buwan at tatlong araw,
Susurpresahin ko sya.
Nagtungo ako sa kanilang tahanan,
Ngunit wala daw siya roon.
Pumunta ako sa kanilang park na aming tambayan,
Iba ang nakita ko noon.

Siya at ang matalik niyang kaibigang si Mark.
Magkayakap.
Kapwa may ngiti sa mukha.

Akala ko’y masosorpresa ko siya
Yun pala ako ang nasorpresa niya.

Agad akong umuwi at nag-isip
“baka nilalagyan ko lang ng malisya,
Baka naman sila talaga,
Pero di nya ko sasaktan
Kaya niya kaya akong iwang luhaan?”

Hindi ako makatulog 3:00 am na, biglang tumunog yung telepono namin. Syempre sinagot ko.
“hello?”
Boses niya,
“bakit?”
“may kailangan akong ipagtapat sayo”
Napatigil ako,
“mahal kita at alam mong espesyal ka sakin, pero…”
Hindi ko na alam ang gagawin ko, biglang tumugil ang mundo ko
“…may mahal akong iba, si Mark yun. Di ko alam kung paano at bakit, kung paano nangyari.
Biglaan na lang ee”
Tumulo ang luha ko ng hindi ko namamalayan, biglang bumuka ang labi ko’t bigla kong nasambit,
“KC handa akong magpakatanga para sayo, ganun kita kamahal, kaya kong pagtiisan lahat ng ginagawa mo wag mo lang akong iwanan. Ayos lang sa akin na kayo wag mo lang akong hiwalayan.”
Nagulat ako sa nasabi ko. Hindi nanggaling sa utak puso ang nagdikta at puso na rin ang nagsalita. Sa panahong iyon ay ito talaga ang aking nararamdaman. Handa akong masaktan, handa akong magpakatanga ngunit handa akong lumaban.


Nagtagal pa kami ng ilang buwan,
Hindi ininda ang sakit na nararamdaman.
Inggit at poot kay Mark ay kinalimutan
Basta si KC ay nandiyan.

Habang tumatagal ay mas lalong lumalamig ang aming relasyon. Minsan hindi na siya nagpaparamdam, minsan naman ramdam na ramdam ko siya. Nasasaktan lang ako kasi alam kong sa tuwing magiging malambing siya sa akin ay siya ring mga panahon na may tampuhan sila ni Mark. Ngunit ano nga bang magagawa pumayag ako sa ganitong sitwasyon marapat lang siguro na panindigan ko ito.

Isang buong linggo ko na siyang hindi nakikita at hindi nakakasama. Hindi nanaman siya nagpaparamdam. Sinilip ko ang wall niya sa facebook, puro matatamis na lambingan nilang dalawa. Ngayon alam ko na, panakip butas lang talaga ako. Nandiyan siya sa tabi ko kapag wala ang isa at nawawala naman sa piling ko kapag nagkabati na sila. Sobrang sakit pala. Mali nanaman ako, masakit pala talagang magmahal.

Lumipas na ang buwan, wala na talaga sumuko na siya, napagod na ko kahihintay pero mahal ko pa rin siya. Pinigilan kong lumuha, at sinubukan kong magparaya. Nagpalit ako ng sim card, bumili ng mga bagay na magpapasaya sa’kin. Damit, bagong cellphone, itouch at kung anu-ano pa.
Ngunit hanggang ngayon lumuluha pa rin ako. Walang materyal na bagay ang makakapalit sa kanya.

Sumapit ang kaarawan niya, hindi pa rin siya nagpaparamdam. Hindi ko siya binati kasi sinusubukan ko ng tanggapin ang katotohanan. Tatlong taon kami, tinapon niya lang.
Habang binabalikan ko ang nakaraan ay naisipan kong gumawa ng scrapbook. Naitago ko rin kasi lahat ng mga ala-ala namin sa lahat ng aming pinuntahan, kinainan, pinasyalan, sa lahat ng aming pinag gastusan. Hindi ko man siya binati, pinipilit ko mang maging matatag nabuo ko ang scrapbook kasi nandun pa rin yung aking nararamdaman na hindi na talaga yata mabubuwag.

Makalipas ang 2 linggo hindi ko napigilan at tinawagan ko siya. Niyaya kong lumabas, pero bilang magkaibigan lamang. Pumayag naman siya.
Hinanda ko ang lugar. Isang kwarto na may mga kandilang hinugis ko ng puso, sa gitna’y mayroong mas maliit na puso na gawa naman sa pinagsamasamang tsokolate. Handa na ang lahat. Pumasok siya.
Sabay strum sa gitara, “I wanna make you smile, whenever you’re sad, carry you around when your arthritis is bad, all I wanna do is grow old with you..”
Nasilayan ko ang kanyang magandang ngiti, tumibok na naman ang puso ko at bumulong sa isip ko, “wala akong utak pero handa akong magpakatanga,”. Lumuha nanaman ako.
“I’ll miss you, kiss you..”
Gusto ko siyang hagkan at yakapin.
Pagkatapos ng kanta agad ko siyang nilapitan at binigyan ko ng bulaklak, hahalik sana ako sa pisngi ngunit hinawakan niya ang aking mukha at pinunasan niya ang aking luha.
“Tahan na, tigilan na natin ‘to, masasaktan lang kita ng paulit-ulit. Hindi ko na kayang nakikita kang nagkakaganyan. Mahal ko si Mark, mahal rin kita ayokong may masasaktan, ngunit sa piling niya ako mas nasisiyahan. Mag move on ka na. kalimutan mo na ko, sana huling iyak mo na ito.”

Bawat katagang kanyang binitiwan ay tumatak sa aking puso’t isipan.
Dapat ko na nga talag siya siguong kalimutan.
At ang atensyon ay hahanapan ng pagbabalingan,
Sana matagpuan ko rin ang kasiyahan.
Ginawa ko na ang lahat para kalimutan siya, pero hindi ko talaga kaya. Pinuntahan ko siya sa Pasig hinintay na kausapin niya ko. Umabot hanngang alas dos ng umaga, wala pa ring napala. Hanggang may nag-abot sa akin ng isang sulat:

“NICO,

Ayokong nakikita kang nasasaktan, huling sulat ko na ito sa iyo. Sana makalimutan mo na ko. Mahal ko siya at hindi na kita kaya pang saktan. Wag mo sana akong pahirapan at wag mo na ring pahirapan ang sarili mo. Mahal kita pero hanggang dito na lang tayo.

Paalam,
KC

Aaminin ko hanggang ngayon umaasa pa rin ako.
Minsan hinihiling kong bumalik sa pagkabata para wala akong pinoproblema.
Ngunit naisip ko rin, siguro kung kinaya niyang magmahal muli
At maging masaya ng wala ako, siguradong kakayanin ko rin.
Hindi ako mapapagod magmahal, umasa at lumaban.
Hihintayin ko na lang yung araw na mapagod na lang akong masaktan.

superman

:) gusto ko ng 30K para mabili ka :(

iba yung pakiramdam ng may matatakbuhan
sa kahit anong problema lagi silang nandiyan
nangakong mamahalin ka at hindi pababayaan
tinutupad ng walang kabayaran

yung tipo ng tao na hindi nagduda sayo
kilala ka't hindi ititanaboy palayo
minamahal ka ng walang duda
tingin pa sayo'y prinsesa

kaya mong iyakan ng hindi ka mapapahiya
gagawin nila lahat para ika'y mapasaya
salamat sa inyo naging matatag ako
hindi kayo lilimutin yan ang aking pangako

(:

walang mapost

sows

napaka sabaw ng tao sa mundo

:))

okaaay

nabura files ko sa laptop

bawi nlng ako next time :))

para sayo ulit ;)

kantahan mo na ko para masaya na :))



tsakatsaka :">:"> hahaha wala na kong masabi

ikaw na





ikaw na talaga hahaha


ikaw na crush ko \m/ hahahaha

BV ka >:P joke

para kay supah

haha.. pag may taong ndi nagrereply sayo wag ka magalit

isipin mo:

1. hinihintay nyang magrep ka (sablay kasi globe alam mo yun
2.sadyang akala mo nakareply kna yun pala hindi
3. at higit sa lahat baka hindi mo pa narereceive txt nya

magulat ka kung after 10 mins dun ka magulat baka nga ayaw ka nya talaga katxt

:))

pero ako gusto kita ka txt :">

clarifying things

una sa lahat bago ka mag-isip ng kung anu-ano magtanong ka una please, thankyeey :) nakakatulong yun.

second kung galit ka wala akong magagawa kung sumasaksak ka patalikod wala akong pakielam at higit sa lahat kung nagseselos ka wala akong magagawa

pangatlo wag kang gumagawa ng storya lalo na kung walang basehan, kung sabagay mahilig ka nga pala sa "fairytales" gising naman dyan wag kang pauso.

ang sakin lang naman ok lng magalit ka, wala akong pakielam, gusto ko lng sabihin mo kasi nakakabobo :D:D:D diba diba paalala ang insecurities pumapatay

kung lalaki lang naman hanap mo sayong sayo na di ko kailangan nyan para mabuhay.

THANKYEEY
i dont exist btw ;)

i never thought it would be this fast
i never thought of this in the past
i wish every moment will last
no second would turn into dust

i never wore my heart with bandage
and never realized at my sweet age
that time is never really in a cage
time runs whenever we turn the page

we should always make the most of it
even if we wish clocks to stop a bit
learn the lessons in the moments that didn't fit
don't forget to fight and learn to accept defeat

nalulungkot ako sa bilis ng panahon.
CHERISHCHERIS
live in the present : leave the past

eksaktong 159 na araw na lang at matatapos na ang nalalabing oras ko sa paninirahan sa aking ikalawang tahanan sa mahigit SIYAM na TAON :(

bagamat hindi pa kong handang lisanin ito kailangan kong tanggapin na walang permanente sa mundo.

kailangan nating matutong tumanggap ng mga bagay bagay na hinaharap sa'tin ng mapaglarong tadhana.

sa ngayon nais ko lang sulitin ang nalalabing araw ko kasama ang mga kapatid ko na simula pa lang ay nakasama ko na at hindi ako iniwan sa lahat ng kamalian, kalokohan, sa bawat dapa at sa lahat ng pagbangon.

aminado naman ako na sa tuwing maiisip ko na konting ikot na lang ng mundo ay magpapaalam na din kami sa isa't-isa ay nalulungkot ako ngunit ano nga bang magagawa ko? anong magagawa ng isang mortal na kagaya ko. hindi ko namang kayang sigawan ang oras "HOY!! oras ka TUMIGIL KA MUNA SAGLIT ayoko pang mawalay sa kanila NAIINTINDIHAN MO BA KO gusto ko pang makasama sa mas MAHABANG PANAHON yung mga taong BUMUO SA PAGKATAO KO :( " kasi kahit gawin ko yan ng paulit-ulit mapapaos lang ako hindi pa din tumitigil ng kahit isang segundo man lang yan oras na yan.

sila ang ikatlong humubog sa katauhan ko.

marami na akong naranasan, lumuha na ako, ngumiti, tumawa, humalakhak, umiyak, humagulgol at muling nakabangon. kahit sino naman sa atin ay naranasan na yan, iba iba lang tayo ng paraan ng pagkakadapa, iba iba din ang klase ng sugat na natamo at iba iba din ang paraan ng ating pagtayo at paghilom sa ating mga sugat.

bilang estudyante naranasan ko nang itago sa mga magulang ako ang "report card" ko, alam mo kung bakit? kasi N.I ang "conduct" ko, hindi ko din alam kung paano nangyari yun ngunit na-"devastate" ako dun, yun lang kasi ang dahilan kung bakit hindi ako nakatanggap ng "award" at hindi man lang nabigyan ng "exposure' o nakaakyat man lang sa entablado.

ngunit yan din ang nagsilbing impluwensya sa akin, ninais kong ipamukha sa lahat na hindi ako yung tao na nasa "report card" na yun kasi hindi ako karapatdapat makakuha ng ganoong marka.

tumayo ako at ipanikita sa lahat kung sino ako at bilang patunay na hindi ako pasaway 423 ang kaibigan ko sa peysbuk

hindi lang yan napagdaanan ko, naranasan ko na din
-makakuha ng markang nagsisimula sa palakol; pero mas ginalingan ko pa
-naranasan ko nang paluin dahil napagbuntunan ng galit
-makakita ng hindi magandang ehemplo sa paligid ko; pero dahil sa mgaling ang magulang ko ay hindi ako natulad sa kanila
-at higit sa lahat naranasan ko na ding malugmok at walng ibang makapitan kundi ang Panginoon

yan ang ikalawang humubog sa pagkatao ko

ang aking mga magulang.

simple lang ang sasabihin ko.

PAG-IBIG NA WALANG HANGGAN, alam mo ibig sabihin nun? yun yung pag-ibig na hindi mo mararanasan sa iba kundi sa kanila lamang.

sila din ang nagturo sa akin ng PANANAMPALATAYA at hind ko pinagsisihan ang pakikinig sa kanila dahil sa "KANYA" nakatagpo ako ng kalayaan sa mundong puno ng bahid ng gulo sa pagitan ng kasamaan at ng kabutihan.

YAN ANG UNA AT PINAKAMALAKING PARTE NG BUHAY KO NA HUMUBOG SA PAGKATAO KO.












yan sana isasagot ko sa essay sa Ateneo, tanong kasi nila kung ano daw humubog sa katauhan ko. kaya lang hindi naman ako magpapasa kaya sa inyo ko na lang ito ipapabasa :) -lee

hmmm..

UPCAT oo kakatapos lang ng upcat tapos ano? USTET ano pa? NCAE ano susunod DLSUCET oo hanggang dun lang ako hindi ko na binalak mag ACET dahil hindi ko naman pinangarap ang Ateneo upang maging pangalawang tahanan ko sa mga susunod na buwan.

Madami akong pinagkakaabalahan ngayong mga panahon na ito ngunit alam kong hindi puro stress lang ang kailangang atupagin, kailangan mo din ng panahon para sa sarili mo, oo para sa'yo

wag kayong magataka kung mababaliw na ako, bukod sa dami ng ginagawa ko, pinoproblema ko rin ang sandamakmak na pasanin na hindi naman dapat iniisip ng isang 4th year student lalo na sa ganitong mga panahon. Ngunit paano ka matututo kung sa sarili mo ay wala kang lakas ng loob harapin ang pagkakamali mo, paano ka makakabangon kung lumulubog ka at walang nais humaltak sa iyo paitaas,


masyado ng makasaysayan ang pinost ko dito paalam muna sa ngayon, salamat sa panahon.

maybe it's enough
maybe it's not
maybe we can be as one
maybe our hearts will break into two

what if we can win
what if we just stay together
what if we can survive this
what if we can't

i think we're destined
i think this is God's will
i think this won't work
i think this wouldn't last

MAYBE JUST TRY
WHAT IF IT'LL WORK
I THINK IT WILL

IF NOT
MOVE ON

nakita ko lang sa internet

if your heart gets hurt

you don't need someone

to fix the scar

and

take away the pain

you need someone who will make you realize

that nothing is really broken.

tanaga para sa dalubwika

tinanong ang sarili
isang napakatindi
isip nga ba susundin
o ang pusong malihim

kahulugan ng buhay

mararamdaman mo ang simoy ng hangin
na wari'y ikaw ay yayakapin
may mga panahon na ito'y hahanapin
minsan ay hindi mo naman pinapansin

uulan, magbabaha at babagyo
tutulo ang luha sa mata mo
ngunit ito'y hindi kinikibo
dahil alam mong lilipas din ito

sisikat ang araw
sa sobrang tuwa ikaw ay mapapasayaw
muling titingkad ang iyong pananaw
sa kinabukasang hindi matanaw

wag bumitiw sa iyong panambitan
dahil siya'y lagi kang pinapakinggan
kung minsan ay nasasaktan
siya'y maaaring abala lamang

truth behind every friend

LEFT WITH NOTHING TO SAY

every single time that I'm asking you
what's wrong?
you'll say
nothing

and now what
you're stabbing me at my back

I GUESS YOU'RE JUST SHOWING THE REAL YOU, AND I'M GLAD YOU'RE NOT PLASTIC BACKSTABBER

{not based on experience ;)
dami na nagtatanong ee haha!!}

halaga

"binabasura ng iba ang siyang pinapangarap ko" -halaga/parokyaniedgar

i realized his point,

maybe for some people around us
we are just trash
but they don't matter now
'cause there are also some
who love and care for us
the way we wanted to be loved and cared

all we got to do is
wake up, give more time to those people who matter and leave the one who hurt you behind, there's always a reason for holding on and moving on and i guess

LOVE IS NOT ONE OF THE REASON TO HOLD ON.

hangin

kagabi naramdaman ko ang bagyo
tanging naririnig ang hangin na bumabayo
nanlamig ako,
pakiramdam ng iniwan at lumayo

ang ulan wari'y ayaw tumigil
parang patak ng luhang ayaw magpapigil
nararamdaman ng puso'y parang kinikitil
nais nalamang umiyak sa iyong pagtataksil

tanging hiling ngayo'y wag ka nang bumalik
dahil sayo'y puso'y nananabik

ang lamig ng hangin hindi iindahin
malimot ka lang ito ang aking dalangin

us

trying to hit the red dot on the dart
trying to learn from every heart
looking forward to the things we will see
looking for a person who we wanna be

our generation is not mean
we just learn it from your within
what you see in our movements
was the mirror of what we learned in our environment

don't blame our generation
blame the people who's behind our imaginations
we wont be this complicated
if our generation wouldn't be underrated

as long as we're concern,
no rule from this world was violated

bitterly moving on

I was once lost
looking for a place to cry
thinking 'bout the past
that never really last

yes, you are the best
but you hurt me the most
you're all I wanted over the rest
but I guess its not my lost

I'm happy with my life
are you happy with yours?
this time, i don't dream about you everynight
but i hope that your conscience will bug you tonight

:)

sila

may mga mata na hindi maimulat
sa mundong ito, kawawa ang salat
para sa mataas sila ay isa lamang kalat
kahit na kapareho ang kulay ng balat

ikaw ba, sila'y iyong nakikita
o nagsasambit ka rin ng matalim na salita
alam mo ba ang kagaya nila'y hindi dinudusta
dahil sila ay may pusong palaging umuunawa

tunay ba sila'y iyong kilala
o ang tingin mo sa kanila'y taga salo ng bala
sila ba'y iyong binabalewala
sana ika'y hindi gantihan ng tadhana

LUHA

may tubig na lumalabas sa aking mga mata
hindi ko alam ang tawag sa kanila
nang ako'y iniwan mo, ito'y nagsimula
dala yata ito ng lungkot at pangungulila

ito'y bigalang tumutulo at hindi napipigilan
parang patak ng tubig sa tuwing umuulan
ito'y dahandahang tumutulo 'pag naalala iyong paglisan
oh ikaw ba ay nasaan

ngayo'y humihiling sa bawat makitang tala
na sana ako'y iyo pang naaalala
itong tubig na kristal hindi inaalintana
lumigaya ka lang, sa nais mong maging malaya

BATA

ANG PAG-IBIG AY ISANG LARO
HINDI KA TITIGIL HANGGAT HINDI KA NAPAPALO
LAHAT NGA LANG NG SAKIT PUSO MO ANG SASALO
ITO RIN ANG LARO NA MADALAS KANG MATATALO

DITO KA HUHUGOT NG LAKAS PARA BUMANGON
DITO MO MALALAMAN KUNG KAILAN MO KAILANGAN UMAHON
SA BAWAT PUNO MAY NALALAGLAG NA DAHON
ITO'Y REPRESENTASYON NA MAY MGA ALA-ALANG KAILANGAN MONG ITAPON

DITO AY HINDI MO KAILANGANG MAGING MATALINO
KUNG NAHIHIRAPAN KA HUMINGI NG SAKLOLO
NGUNIT LAGING TATANDAAN NA HINDI DAPAT MAGPALOKO
DAHIL BIHIRA LANG DITO ANG MANALO

bakit ko ito ginagawa?

sumusulat 'di dahil kailangan
kundi ito lang ang aking matatakbuhan
maubusan man ng susulatan
kahit kailan ito'y hindi aking titigilan

hindi mo ba maintindihan ang aking nilalaman
nais ko lang iyong malaman
ang buhay ay parang aklat ng kaalaman
ituloy mo lang ang iyong pagsulat at marami kang matututuhan

'pag ika'y nagsulat hindi mo kailangan ng dahilan
kailangan mo lang ipahayag ang nararamdaman
walang binabawal at walang kinakailangan
ilabas mo lang ang lahat ng dinaramdam

SA PAGSUSULAT AY DAPAT WALANG LIHIMAN